Running

X-Trails Vaals 2017

(inline foto’s: SportEvents)

Voor het derde jaar op rij werd X-Trails Vaals georganiseerd en voor het derde jaar op rij wilden we er kost wat kost weer bij zijn. Wie “we” is? Altijd dezelfde hé ;-). Yoshi (mijn loopbuddy en getuige), Chris (zijn schoonvader) en ikzelf op de volledige X-Trails en Lara (dochter van Yoshi) op de kidsrun natuurlijk. Normaal moesten Romina (de vrouw van Yoshi) en Evelyne (mijn bijna-vrouw) er ook bij geweest zijn maar die hebben deze keer wel een heel straf uitvlucht gevonden allebei ;-).

Maar daar houdt ons jaarlijks uitstapje niet bij op hoor, we hangen er een hele fanclub aan vast :-). Je vindt in onze chaletjes ook nog mijn toekomstige schoonzus en schoonouders en van elke loper de vrouw of toekomstige vrouw. Gezellige drukte dus… Of zoals de bezielers Roy & Roy het na de Nighttrail zo leuk wisten te verwoorden: we maken er een sociale bedoening van, van onze X-Trails ;-).

Maar uiteraard blijft het hoogtepunt natuurlijk de barbecue de trailruns zelf. Al eindigde het dit jaar toch een klein beetje in mineur voor mij. Maar goed, first things first: wat stond er op het programma?

Vrijdagavond was er geen proloog meer, in tegenstelling tot de voorgaande jaren. Dat bespaarde ons alvast een loodzware openingsrun van iets minder dan 10km met een finish op de Wilhelminatoren. Adembenemend… van uitzicht maar ook van parcours.

Zaterdag begonnen we dan direct met het echte werk: 26km door de bossen en weiden rond het drielandenpunt. Wie de streek kent, die weet dat het daar verraderlijk pittig kan zijn en wie SportEvents kent, die weet dat ze die pittige stukjes er zeker weten in te steken. Geen idee wat er gebeurt is maar mijn maag en darmen hadden er alvast helemaal geen zin die ochtend… 3,5 uur ziek als een hond rondgelopen wat er voor zorgde dat ik helemaal niet heb kunnen genieten van Etappe 1, nochtans was het parcours helemaal zoals het moest zijn (voor zij die er vorig jaar waren: Etappe 1 van toen maar in omgekeerde richting) en was het een plezier om weer samen met de buddy te kunnen trailrunnen. Maar goed: ziek als een hond dus, poles vergeten, GPS te laat in gang gestopt, vergeten om de GPX te activeren op mijn V800 en bij het eerste kruispunt op een haar na de pijltjes gemist door een geparkeerde wagen… Zo’n run dus, ja ;-). Anderzijds was onze eindtijd, ondanks alle tegenslagen, eigenlijk niet slecht te noemen. Van de 64 inschrijvingen waren er nog 4 mensen achter ons. Een succes in vergelijking met vorig jaar toen er nog maar 1 persoon achter me kwam :-D. Hé, ik heb toch al gezegd dat we van die X-Trails een sociale bedoening maken? Trailrunning doen we om te genieten, je hoeft niet altijd op het podium te staan toch? 😉

Zaterdagmiddag ben ik dan direct na de finish in de zetel gekropen. Die maag en darmen moesten terug hersteld zijn voor de nighttrail van start ging, anders zou het plezier van het weekend er snel af geweest zijn. Terwijl de rest van de familie naar de kids run, lag ik dus in de zetel koolhydraten te stapelen (bedankt Tom voor de tips!) en water te drinken. En wonder boven wonder: net voor de start van de nighttrail leek het alsof er niets gebeurd was. Ideaal dus om echt te gaan genieten van die tracks! Nog altijd zonder poles (want die lagen dus lekker thuis), maar wel met een GPS-watch die op tijd gestart werd en de GPX die meeliep voor het geval we een pijltje zouden missen. Het parcours zelf was om van te likkebaarden: 19 fantastische kilometers met een paar serieus pittige stukjes… Ja Roy, je hebt ons een beetje pijn gedaan en nee Roy, we aanvaarden je excuses niet daarvoor want we weten allebei evengoed dat je het er om gedaan hebt ;-). En pijn deed het… op kilometer 4, toen ik met een serieuze smak onderuit ging. Even dacht ik echt dat het voorbij was en dat ik de kortste weg naar Spoed zou mogen gaan zoeken maar vreemd genoeg viel de pijn in mijn heup (die het het zwaarst kreeg te verduren) nog goed mee. Zoals elke trailrunner is het op zo’n moment even inschatten hoe het gaat en als het lijkt mee te vallen, dan loop je gewoon verder, zo simpel is het, toch? De volgende 15km was het constant aftasten en voelen hoe het met die heup ging maar die bleef het wonderbaarlijk goed volhouden. De finish op de Wilhelminatoren (yep, zelfs zonder proloog hebben ze die er toch ingestopt) deed niet meer pijn dan andere jaren maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het zicht over België, Nederland en Duitsland. En dan begon de miserie… Strompelend de trap terug af naar de eindbevoorrading, nog even een babbeltje met Roy & Roy en daarna de auto in naar onze chalet… waar het helemaal fout liep. Amper 5 minuten had ik stilgezeten in die wagen en er was geen beweging meer in die heup te krijgen. Elke stap voelde alsof ik nooit aan onze chalet zou geraken. Het zag er niet goed uit voor de Vaalserbergtrail de volgende ochtend… Mijn plan: even een nacht goed doorslapen en dan beslissen we morgenochtend wel wat we doen: netjes de 23km, afzwakken naar 11km of er mee ophouden voor het weekend. Alhoewel, zo erg zal het toch wel niet zijn zeker? Ik heb er 15km mee kunnen lopen namelijk!

Yeah right… Geen oog heb ik dicht gedaan die nacht. Het lukt niet om neer te liggen, niet om rechtop te zitten en niet om op te staan. Dat zag er dus niet goed uit. Na een paar uur woelen was het dan toch 7u30 geworden en dus tijd om het ontbijt op te halen… Tot ik één been uit bed haalde en die heup direct liet weten dat het voorbij was voor eventjes. Geen 23km op de mooiste trail van het weekend, zelfs geen 11km op de kortere afstand zat er nog in. Meer nog: zelfs een wandeling van een paar meter was een ware marteling. De X-Trails zat er op voor dit jaar. Yoshi en Chris liepen nog samen de 11km, ikzelf ben er nog net in geslaagd om hun start en finish te gaan fotograferen en de rest van de familie maakte er een leuk uitstapje van naar één of ander sprookjesbos in de buurt. Maar voor mij was het over en uit. Voor het eerst in de 4 jaar dat ik loop was ik gekwetst en dan nog direct heftig ook…

Om het verhaal af te maken en nog even iedereen geruststellen (dan kunnen jullie vanavond goed slapen hé). Maandagavond naar de huisarts en radiologie geweest en gelukkig was er niets gebarsten of gebroken aan mijn heup. Dat wordt dus een weekje pijnstillers en ontstekingsremmers en drie weken rusten, daarna kan ik terug op gevoel beginnen opbouwen. Uiteraard niet wat ik gehoopt had met zo’n mooi weer maar als het dat maar is, dan ga ik zeker niet klagen! Er staan namelijk nog een pak leuke trailruns op de planning deze zomer en deze vallen dus niet in het water… of over een boomwortel zoals ik dus ;-).

Als afsluiter wil ik jullie absoluut warm maken om er volgend jaar ook bij te zijn! Zie je een volledig X-Trails weekend (nog) niet zitten, ga dan voor de Vaalserbergtrail op zondag. Je bezoekt 3 landen ineens en je loopt doorheen een fantastische streek. Je loopt er letterlijk tussen de koeien in de wei waarna je een beklimming tegen je tanden krijgt waar de Ardennen gerust naast mogen geplaatst worden. Hou de site van SportEvents in het oog en zorg dat je er bij bent!

Advertenties