Running

Nog 1 week en hashtag #injuredrunner gaat de deur uit!

EIN-DE-LIJK is het zover! Morgen start mijn ALLER-LAATSTE week in de lappenmand dus de maandag er op zie je (hopelijk voor heel lang) geen hashtags #injuredrunner of #rehab meer verschijnen op mijn instagram-account. Bijna anderhalf jaar heb ik gevloekt en me gefrustreerd, gezocht naar alternatieven om toch te sporten en zo hard verlangd tot ik weer mijn schoenen kon aantrekken en uren door het bos lopen met een kop die helemaal leeg is. Maar de verplichte stap terug heeft me ook een pak geleerd over waarom ik zo graag sport, waarom ik er zo veel vrije tijd in steek en hoe al dat zweten al sinds mijn kindertijd mijn leven heeft kleur gegeven.

Tijd dus om vooruit te kijken! Maar niet zonder even over de schouder terug te kijken naar wat er de afgelopen maanden allemaal is gebeurd, al was het maar voor al die arme sportvrienden die nu zelf in de lappenmand liggen en wat opbeurend nieuws van een collega-die-er-bijna-uit-kruipt kunnen gebruiken.

Hoe het ooit begon

Lang, lang geleden, in een bos hier ver vandaan (10 juni vorig jaar in de streek van Vaals dus…) kwam ik tijdens de nachtetappe van de SportEvents X-Trails serieus ten val. Het hele verhaal lees je in mijn wedstrijdverslag maar lang verhaal kort: mijn huisarts vermoedde een gebroken heup, de fotograaf van dienst op Medische Beeldvorming wist met zekerheid te zeggen dat er helemaal niets aan de hand was en 6 maanden later bleek er uit een second opinion dat mijn huisarts dus gelijk had en ik héél veel geluk heb dat die breuk in tussentijd niet verschoven is. Het gevolg is dat ik 6 maanden blijven lopen ben met een gebroken heupkom, constant pijnstillers en ontstekingsremmers slikkend… En dan heb je natuurlijk een DNF op hét loopmoment van het jaar (Trail des Fantomes, zoals je wel weet).

De rehab-periode

Maar goed, het belangrijkste is dat ik sinds begin 2018 weet waarom de pijn niet beterde en ik dus kon beginnen aan mijn #rehab (yep, nog een keer die hashtag want straks gaat die de prullenbak in 😀 ). Het lopen werd on hold gezet en ik mocht beginnen zwemmen (yeah right…) en fietsen. Het werd dus fietsen, maar dat had je al lang door zeker 😀 ? En zalig lange duinenwandelingen (op tempo en met een keilief gewichtsvest op mijn buik zoals je ziet op de foto). Oh ja, en stijldansen! Hoor ik je lachen? Ik daag je uit! Het is niet alleen fun om samen te sporten maar het is best ook nog wel een goede cardiotraining!

Screenshot 2018-09-16 at 10.16.39

En na twee maanden kwam de Grote Dag (met hoofdletters). Eindelijk mochten de loopschoenen terug aan voor een héééééél klein rondje, gewoon om te voelen hoe de heup reageerde. 1,24 kilometer en zomaar eventjes 8 minuten en 26 seconden puur genieten! Ik ben langer bezig geweest met mijn schoenen dichtknopen en me om te kleden dan met het lopen zelf… Maar jongens, heb ik er van genoten! Bekijk gerust nog even mijn Polar Relive en geniet van het kippenvel-moment … Hmmm, nu overdrijf ik zeker? 😉

Gelukkig werk ik ook nog regelmatig als crew mee bij SportEvents dus was ik niet helemaal afgesloten van de trailrun-wereld… Maar ik moet toegeven dat het verdomd hard piekte elke keer als ik iedereen zag lopen en ik voor hen cake mocht snijden (of Chouffe tappen 😀 ). Voor alle duidelijkheid: werken bij SportEvents deed ik al voordat ik wist dat ik een hele tijd “out” ging zijn en ik kan iedereen aanraden om zelf ook eens aan de slag te gaan als vrijwilliger, bij SportEvents of bij een andere lokale organisator of zo. Want zonder al die vrijwilligers hebben ook wijzelf geen wedstrijden! En je leert zoveel bij van de andere kant van zo’n evenement! Ja kijk, gewoon doen, je zal het wel snappen na één keer :-).

Ondertussen bleef ik trainen, stap voor stap opbouwen, telkens tot net niet aan de pijngrens. En van 1 mijl ging ik naar 3km, van 3km naar 5km en van 5km uiteindelijk naar 16km… Van de ene mijlpaal naar de andere, genietend van de overwinning op mijzelf en heel goed wetend waar ik weer naartoe wou. Uiteindelijk had ik door dat het terug in orde zou komen en kon ik op zoek naar een ideaal moment om de hashtag #injuredrunner officieel in de vuilbak te smijten. Het moest een wedstrijd worden waar ik kon van genieten, zonder snelheids-uitdaging (want ik mocht geen interval trainen van de dokter) en ook trailrun viel uit de boot op doktersbevel. We kozen met het hele gezin (en de halve familie, want iedereen lijkt wel loop-gek bij ons 😀 ) voor de 31K challenge van RunDisney in Marne-La-Vallée. De vrijdagavond lopen we 5km, de zaterdagmorgen 10km, de zaterdagmiddag 100m babyrun (jawel, met de baby dus!) en de zondagmorgen dan de halve marathon. Geen snelheden, een heleboel fotostops (met bijhorende wachtrijen…) en voor de rest niets anders dan genieten van het evenement, de sfeer en een lichaam die terug doet waar het van houdt: lopen dus!

En nu, na de rehab?

En nu begint het pas natuurlijk! Of wat had je gedacht?

De 31K challenge in Disneyland is slechts het startschot, het uiteindelijk is om volgend jaar terug in een marathon-startvak te staan. En daarna wil ik opbouwen naar mijn eerste echte ultramarathon, trailrun natuurlijk, La Bouillonnante klinkt niet slecht? 😉

In mijn Polar Flow staat er ondertussen een schema klaar om de 10 weken te overbruggen tussen RunDisney en de kerstloop in Brugge. Het wordt keihard werken met terug de aangepaste voedingsschema’s van mijn diëtist, intervaltrainingen en tempolopen van Polar Running Program, gecombineerd met krachttrainingen om mijn spiermassa verder uit te bouwen. Heel stilletjes hoop ik op een PR op de 10km maar laten we nu niet vooruitlopen op de zaken en eerst zien hoe mijn heup reageert, deal?

Na de kerstloop maak ik een nieuw Polar Running Program op voor de 10 Miles in Antwerpen. Dat zou toch écht wel moeten lukken om daar een PR te lopen hé? En met die PR in de hand, stap ik dan naar Running And More in Brugge, iets wat op de planning stond voor 2017 maar door die stomme valpartij dus gigantisch in het water viel… En samen met hen wil ik dan opbouwen naar een PR op de marathon. #breaking4 ? Wie weet, dat blijft uiteindelijk mijn doel ;-).

Mooie vooruitzichten toch?

Advertenties

Een gedachte over “Nog 1 week en hashtag #injuredrunner gaat de deur uit!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s