[20/9/2006 > 27/9/2006] Kreta – Agia Pelagia (25MB)

Bijna een jaar geleden hadden we deze reis geboekt (supervroegboekkorting is nog een stukje goedkoper dan het beter bekende vroegboeken) en op 20 september was het zover: 7 dagen zon, zee en … … … cultuur in Kreta!
Alles samen hebben we 978 foto’s geschoten maar in deze bespreking toon ik je uiteraard maar een handjevol hiervan. Heb je interesse in meer foto’s van een bepaalde plaats, geef me dan gerust een seintje!

woensdag 20 september 2006
Vlucht TUB3911 was gepland om 15h10 vanuit Oostende en omdat het de eerste keer in een vliegtuig was, wisten we totaal niet waar we ons konden aan verwachten.

Gloednieuwe valiezen, toegebonden alsof we al jarenlang met het vliegtuig op reis gaan :-).

De vlucht vertrok alvast netjes op tijd en de begeleiding van de crew was fantastisch. Het eten? Tjah… ’t is een vliegtuig hé 🙂

Ik had echter nooit verwacht dat een vliegtuig zo krap bemeten was aan de binnenzijde. In de films geeft men je altijd de indruk dat het allemaal wel meevalt maar in de praktijk is het toch net iets minder… Voor de kenners: we vlogen mee met een Boeing 737-400.

Een aantal foto’s vanuit het raampje getrokken:


Na een fantastische start (wat een versnelling!) en een goeie vlucht kwamen we iets te vroeg toe op de luchthaven van Heraklion. Op zich uiteraard geen probleem want Jetair had alles perfect geregeld, tot hiertoe een dikke duim!
Het enige moment dat we wat in de problemen zaten was toen we de bagage van de band moesten halen… Niet alle TV-schermen werkten waardoor we niet doorhadden dat er naast de twee bagagebanden in de eerste hall ook nog een aantal banden in de aangrenzende hall stonden. Tjah, al doende leert men hé.

Iets vroeger dan gepland kwamen we dus aan in ons hotel. Voor de geinteresseerden:
Hotel Seaside
71500 Mononaftis-Ag.Pelagia
Heraklion-Crete
Een aanradertje! Meer info over dit hotel vind je op hun website.

Vooraleer we de kamer ingingen, konden we nog even snel een hap eten van het buffet. Ze hadden die immers speciaal wat langer opengehouden voor ons. Daarna kregen we de sleutel van de kamer en nog voordat we er aankwamen waren onze valiezen al ter plaatse!

Het eerste deel van de kamer, een eenpersoonsbedje waarvan ik vermoedde dat het voor de baby of zo bedoelt moet zijn?


Het tweede deel van de kamer met een tweepersoonsbed, televisie(tje), bureau, salontafel, airco en noem maar op.


Een zicht vanaf het raam richting ingangsdeur. Je merkt dat beide kamerdelen gescheiden zijn door een glazen wand en dat de badkamer helemaal op het einde ook gescheiden is door middel van een groot raam, die laatste uiteraard voorzien van een rolgordijn.

Nog even een blik op de badkamer:

Verder had je nog een kast met (betalend) een safe:

en een balkon met links zicht op de open gang en vooraan zicht op volgens het boekje de zee maar omdat het zo donker was konden we dat op dit ogenblik nog niet bevestigen.

Na de kamerverkenning hebben we nog even genoten van het barleven en konden we dankzij ‘San Francisco’ maar vooral ‘Long Island Iced Tea’ genieten van een eerste hete (temperatuur hé!) nacht.

donderdag 21 september 2006
Dag 2! Feitelijk de eerste echte dag… Wat doe je op een eerste dag? Verkennen natuurlijk! Rond 10h werden we verwacht aan de receptie voor een woordje uitleg van de Jetair-hostess dus bleven we voorlopig nog wat rondhangen in het hotel.

Bovenstaande foto is getrokken vanaf het balkon van onze hotelkamer. Niet echt wat je een zeezicht kan noemen als je het mij vraagt … toch wel een kleine afknapper. Ik denk dat er over het ganse hotel waarschijnlijk maar één kamer is zonder zeezicht en raden wie die heeft gekregen? Voor de rest was er trouwens niets negatiefs te zeggen: de verkenning van het hotel leerde ons dat we hier nog leuke tijden zouden kennen 🙂

Hierboven een foto van het buitenterras, ideaal om te ontbijten! En hieronder een foto van de kamer nadat ze onze stal hadden uitgemest 😉

Rond kwart voor 10 zaten we dan in de receptie te wachten op de hostess maar net op dat ogenblik kwam een Waalse mevrouw ons melden dat we haar niet moesten verwachten voor 11h… er zouden wat problemen zijn met bepaalde kamers. Nah, niet erg, er viel nog genoeg te zien in Seaside hoor!

En dan word je natuurlijk geconfronteerd met de keerzijde van goodwill… wij hadden blijkbaar zodanig goed ons best gedaan om Frans te praten tegen die Waalse dat deze moet vermoed hebben dat wij Franstalig zijn want om 11h was er geen Nederlandstalige uitleg maar een Franstalige! De Nederlandstalige was gewoon een kwartiertje uitgesteld, we moesten dus wél blijven wachten! Gelukkig was dat Jetair-madammeke zo vriendelijk om ons toch nog te helpen.

Zo was het bijna middag en konden we ons klaarmaken om te gaan eten. Overheerlijk trouwens! Na het eten maakten we ons klaar voor de wandeling naar Agia Pelagia, een wandeltocht van zomaar eventjes drie kwartier. Het was wat zoeken om onze weg te vinden want het ene ogenblik passeerde je langs een strandje, het andere zat je in de tuin van een ander hotel te wandelen en nog even later moest je door de landbouwgrond wandelen en via een losgeknipt hekken op straat zien te geraken. Uiteindelijk was de wandeling wel de moeite waard: rustig en vooral adembenemende uitzichten! Geniet even mee:

// <![CDATA[//
// <![CDATA[//

Omdat we toch wel wat geld hadden gegeven aan de Jetair-hostess voor het boeken van de uitstap naar de Samariakloof en de jeepsafari, maakten we van de gelegenheid gebruik om even geld af te halen hier. Voor zover wij het dorp dan ontdekt hadden, bleek Agia Pelagia wel heel klein: een automaat, een paar winkeltjes en een paar taverna’s… niets meer dan dat, lees verder tot de voorlaatste dag voor meer uitleg 🙂
Ondertussen hadden we ook onze eerste fles water gekocht en geloof me vrij: het was onze laatste niet voor die week!

’s Namiddags hebben we nog wat genoten van de zon aan het zwembad en hebben we van de overschot aan tijd geprofiteerd om kaartjes te schrijven met de hoop dat ze eerder thuis zouden zijn dan wij… het mocht niet baten.

’s Avonds na het eten zijn we nog een wandeling gaan maken en hebben we wat foto’s van Seaside-by-night genomen.

Rechtsonder het restaurant, daarboven de cafetaria.

De ingang.


Links zie je de trap naar de bar en rechts de ingang naar ons gedeelte van het hotel.


Nogmaals een zicht op de bar 😉


Het winkeltje.


Eén van de zovele zwembaden.


Het theater waar er elke dag wel iets te doen was voor de kinderen en de volwassenen.
Op de trap merkten we verder nog een krekel op. Het lawaai dat die beesten daar maken, dat vergeet je nooit meer van je leven!

De eerste twee dagen hadden we trouwens wat problemen met onze airco, het water stroomde eruit als uit een douche.

Op typisch-Griekse wijze hebben we een tweetal dagen moeten wachten tot het opgelost was. Eén iets hebben we daar zeker wel geleerd: don’t worry want alles komt ooit wel in orde… geen mens die weet hoe het komt, maar het komt.

Bon, tijd om de fototoestellen op de bergen, naar de bar te gaan en achteraf te gaan … slapen natuurlijk 😉

vrijdag 22 september 2006
Klaar voor onze eerste echte uitstap? We trekken naar Heraklion (Iraklion), hoofdstad van het gelijknamig departement en hoofdstad van Kreta. Agia Pelagia ligt amper 20km van deze stad verwijderd maar een busreis neemt al snel een uur in beslag. Deze stad is vooral bekend om zijn 16e-eeuws, Venetiaans havenfort, zijn Venetiaanse vestingwallen, de haven, de grootste luchthaven van Kreta en om zijn archeologisch museum met tal van schatten die onder andere opgegraven werden in het nabijgelegen Knossos.

Omdat we gekozen hadden voor all-in, hoefden we ons van ons middagmaal niet veel aan te trekken. Sea Side zorgde voor alles :-).

Er vertrekt maar één bus per dag vanaf ons hotel richting de hoofdstad en die rijdt er dan nog eens een uur over… terugkeren is al even dramatisch: een bus om half drie en eentje om half zes. Veel vrijheid heb je niet, maar je hoeft geen parkeerplaats te zoeken. Geloof me: op Kreta ben je blij dat je zelf niet hoeft te rijden!

Eenmaal aangekomen wandelden we richting de haven. Een leuke vissershaven stampend vol met typische vissersboten en genoeg lokale bevolking om te kunnen genieten van een gezellige drukte.


Wanneer je deze haven voorbijloopt, kan je niet anders dan de burcht zien liggen op het einde van de omwallingen en aan het begin van de muur die de haven van de zee scheidt.

Net als elke goeie toerist liepen wij dus die richting uit :-). De burcht zelf lijkt me een zeer interessant gebouw om te bezoeken, alleen jammer dat er helemaal geen uitleg wordt gegeven. Eenmaal je je inkomgeld betaald hebt, sta je er op je eentje. Als rotverwende Westerse toerist verwacht je ofwel begeleiding ofwel hier en daar een bordje met wat uitleg. Ah ja, misschien komt dat nog wel in de toekomst.


Deze laatste foto was er eentje die ik getrokken heb uit praktisch oogpunt. We liepen namelijk door een deur en kwamen in een pikdonker lokaal terecht. Hoe kan je dan het best uitvissen of er iets te zien is? Wel, je neemt een foto met de flits en je kijkt op je schermpje natuurlijk ;-).

Bon, tot zover het benedenverdiep, tijd om het dak te gaan bezichtigen:


Terwijl we op het dak liepen, viel het ons op hoe dicht we eigenlijk wel waren van de vlieghaven: heel regelmatig zagen we namelijk vliegtuigen opstijgen vlak boven ons hoofd:

Voila, de burcht zit er op, tijd om de afsluiting van de haven even af te wandelen.

Zoals je ziet: het is een heel eind!
Halverwege hebben we er dan ook de brui aan gegeven en kozen we er voor om op ons gemak wat te genieten van het uitzicht en onze picknick.

Terug bij de burcht aangekomen genoten we nog even van het Kretenzische leven.


En daarna liepen we de stad zelf in.

De hoofdwinkelstraat.

De kerk van de Heilige Titus, de eerste bisschop van Kreta.


De alom bekende Morosinifontein uit 1628.

Nog een laatste drankje vooraleer we ons stortten in de niet te missen dagmarkt!

Op het einde van deze enorm gezellige straat liepen we zomaar op een uiterst modern gedeelte van de stad: wat een tegenstelling!

Hier bleken we trouwens vlakbij het wereldberoemd archeologisch museum te zijn. Dat werd dan ook onze volgende stop.

De binnenkant is overweldigend, maar ook aan de buitenzijde is het genieten in het kleine maar uiterst gezellige parkje net aan de uitgang:

Ondertussen was het tijd om ons naar de laatste bus te begeven terwijl we onderweg nog even konden genieten van de schitterende parkeerstijl die de Kretenzische chauffeurs er op nahouden:

Thuisgekomen konden we na één dag al genieten van het effect van de zonnestralen op onze voeten (nee, ze zijn niet vuil!)

zaterdag 23 september 2006
De eerste begeleide uitstap vandaag! We moesten heel vroeg uit de veren en dat kon je er wel aan merken :-S .

De bus kwam ons oppikken en we vertrokken richting Samariakloof.

De Samariakloof is een 16,4 kilometer lange kloof in het gebergte dat luistert naar de naam Lefka Ori, gelegen in het departement Chania (vandaar ook de lange busrit en het vroege opstaan). De kloof ontstond door het splijten van de rotsen en werd verder uitgediept door erosie. Voor zover er kan teruggekeken worden, werd deze kloof steeds bewoond door mensen. In 1962 werd de volledige kloof echter uitgeroepen tot nationaal park waardoor alle inwoners moesten vertrekken. Een laatste aandenken aan deze miljoenen jaren oude woonplaats vind je nog terug in het in 1965 verlaten dorpje “Samaria”, zowat halverwege de wandeling.

Je start de tocht op zo’n 1250m hoogte in Omalos en net als overal in Kreta vind je ook hier de nodige rommel langs de weg 🙂 .

De eerste 3 kilometer zak je zomaar eventjes 750 meter. Zoals je op de foto’s kunt zien is dat stuk niet te onderschatten… het is niet alleen enorm stijl maar de losliggende steenbrokken zorgen ervoor dat je op geen enkel ogenblik vaste grond onder je voeten hebt. De gouden tip die je overal meekrijgt (en dus ook in mijn bespreking): zorg voor goede wandelschoenen en kijk voortdurend naar de grond. Uiteraard wil je ook iets van het adembenemend uitzicht zien, maar dat kan enkel als je even stil gaat staan, zoniet gebeuren er zeer snel ongelukken.

Op regelmatige tijdstippen zijn er toiletten voorzien… als je een gat in de grond tenminste een toilet kunt noemen.

De eerste keer dat je het riviertje kruist, merk je plots een heleboel gestapelde steentjes op. Vanaf dan zie je ze overal opduiken. Terwijl wij ons afvroegen wat daarvan de betekenis zou kunnen zijn, wist onze gids achteraf te vertellen dat deze stapeltjes origineel bedoeld waren om de weg af te bakenen maar dat toeristen het ontzettend leuk vonden om ze overal neer te planten. Met zo’n 1000 bezoekers per dag, kan je je wel inbeelden dat het om een hallucinant aantal stapeltjes ging!


Het waterloopje bevat trouwens drinkbaar water en terwijl het de hele zomer lief en romantisch tussen de steentjes kabbelt, verandert het in de winter in een een woest en levensgevaarlijke rivier… in die periode is de kloof dan ook afgesloten voor publiek.

Na de nodige portie steentjes en stenen, is het tijd om jullie kennis te laten maken met één van de stopplaatsen. Elke stopplaats heeft een waterbron en regelmatig vind je er een Byzantijnse kapel in de buurt. De stopplaats draagt dan ook de naam van deze kapel of van het vroegere dorp waar de bron zich bevond.

De rustpauzes kan je zelf zo lang en zo kort houden als je maar wilt, maar hou er rekening mee dat je toch al gauw een 6-tal uur onderweg bent zelfs als je niet al te veel gebruik maakt van de rustgelegenheden. Het is trouwens leuker om je tijd te verdoen door af en toe eens te genieten van het uitzicht dan door gewoon te blijven hangen op een rustplaats bomvol zwetende en zuipende toeristen ;-).

Ik laat jullie nog even meegenieten van de schitterende uitzichten tot we aan het verlaten dorpje “Samaria” aankomen.

Wanneer je vervolgens het dorpje ziet verschijnen, begrijp je direct waarom er al zoveel miljoenen jaren mensen gewoond hebben. Wat een schitterende plaats om te wonen!


De bruine geit is de welgekende inheemse Kri-Kri-geit. Je herkent hem aan de lichtbruine vacht met een zwarte streep over zijn rug.

Eenmaal uit het dorpje, wandel je alleen nog maar op de bodem van de (in de zomer uitgedroogde) rivier. Aan beide zijden heb je de stenen wanden die honderden meters de lucht in gaan, onder je heb je kiezels en brokstukken en met een beetje “geluk” merk je waar die laatsten vandaan komen. Terwijl we aan het wandelen waren, viel er amper 5 meter naast ons een brokstuk ter grootte van een dikke 2 gebalde vuisten. Ik kan je garanderen dat je even goed schrikt en dat je er niet direct gerust op bent als je boven je nog wat kiezels hoort achternakomen. Gelukkig bleef het maar daarbij en konden we verder genieten van het spectaculaire uitzicht.


Als je het op een bepaald ogenblik echt niet meer ziet zitten, dan kan je bovenstaande taxi inhuren.


Deze foto toont de “Ijzeren Poort”. Het is het smalste punt van de kloof (zo’n 3 tot 4 meter) terwijl de rotswanden een 500 meter de lucht in schieten. Je voelt je klein wanneer je daar tussenstaat.
Na de Ijzeren Poort kom je al snel terug in de bewoonde wereld. In het gezellige plaatsje Agia Roumeli kan je genieten van een hele boel leuke winkeltjes en tavernes en in de zee kan je het zweet en het stof van je afspoelen.


De horde toeristen zaten daar niet zomaar te kijken naar de zee maar wel naar een typisch situatie waarbij Kretenzische mannen een boot probeerden los te trekken die vastgelopen was op het strand. Ongelooflijk hoe men in Kreta kan sukkelen om een eenvoudige klus te klaren. Ik vraag me nog steeds af of ze echt niet weten van aanpakken of dat het gewoon aandacht zoeken is want hoe die gasten hun werk verrichten is een attractie op zich!

Een laatste wetenswaardigheid: Agia Roumeli is volledig van de buitenwereld afgesloten. De enige contactmogelijkheid is via het water, de terugreis naar de bus verloopt dus per boot.

zondag 24 september 2006
De Samariakloof heeft ons allebei geveld… Geen enkele spier in onze benen doet géén pijn. Maar goed, het was het waard dus moeten we vandaag maar even doorzetten *slik*.

Opnieuw vroeg uit de veren want vandaag gaan we op jeepsafari! We doorkruisen het district Chania van Noord naar Zuid (zo’n 60km in vogelvlucht) om te eindigen aan de Libische Zee (waar de zon altijd schijnt).

Verwacht hier geen wilde 4×4-toestanden maar eerder een rit op weggetjes waar je met een gewone wagen niet kunt komen maar die je naar plaatsen brengen waar je getrakteerd wordt op adembenemende uitzichten. Zonder enige twijfel het tweede hoogtepunt op evenveel dagen dus!

Voor onze benen was het echter een iets minder hoogtepunt… terwijl we de trap van ons hotel afstrompelden op weg naar de jeep, riep de gids Darren (een Engelsman, getrouwd met een Kretenzische) ons al tegemoet: “Aaaah, you did the Samaria?”. Ok, het klonk als een vraag, maar het was zonder twijfel spottend bedoeld… We kamen nog maar pas aan bij zijn Nederlandse collega en hij riep hem al van ver toe: “They did the Samaria yesterday and they walked like this”… terwijl hij Tux nadeed 😀
Maar goed, we gaan dus op jeepsafari vandaag!

10 jeeps allemaal op een rijtje en vooraan de gids met zijn camera in aanslag. Terwijl wij niet wisten waar vasthouden, leek hij er helemaal geen problemen mee te hebben dat hij zich met moeite kon vastklampen terwijl de camera aan het draaien was.


Tjah, in momenten moest je wel goed uitkijken voor overlopend wild 🙂 .

Veel valt er niet over te vertellen, zoals je ziet, gewoon genieten van het uitzicht! Tegen de middag kwamen we aan in Spillie, een enorm gezellig dorpje dat vooral bekend staat om zijn Bron van Eeuwige Jeugd. Wij hebben het vooral leren kennen als Het Dorp Zonder Elektriek Alst Regent… 🙂


En terwijl er een heleboel de verfrissing van een taverna gingen opzoeken, liepen wij nog even verder op zoek naar wat typische Kreta-beelden.


Bon, terug de jeep in en terug op weg! Deze keer in één ruk tot aan de Libische Zee.


Kan er iemand eens uitleggen aan deze gasten dat je in kolonne rijdt wat wil zeggen dat je netjes aanschuift en niet telkens remt om foto’s te nemen of bloempjes te plukken???

Middagpauze! Een typische (uitgegroeide) taverna met typisch-Kretenzisch eten om van te likkebaarden!

Achteraf moesten we wel nog even Samaria-II zien te overleven om op het schitterend strand uit te komen. Nou ja… dat was een klein beetje overdreven maar als je onze spieren gevoeld had, dan zou je wel weten dat het voor ons zo aanvoelde! De pijnlijke klim en de nog pijnlijkere afdaling waren de moeite waard want aan de overkant wachtte niet alleen een schitterend strand maar ook de uitgang van een kloof (HELP!! Dan toch!). In tegenstelling tot de Samariakloof vloeide hier wel voldoende water door om er een schitterende fauna en flora aan over te houden. Geniet mee!



Schitterend toch?
Maar goed, we moeten terug de jeep in om het laatste stukje naar de Imbroskloof te rijden.

Die ene jeep die de rest blokkeert, das die van ons. Volgens de gids was dat onze enige garantie om achteraf ook weer te kunnen vertrekken… tzijn toch wree chauffeurs ginder zu!


En dan zijn we aan de bovenkant van de Imbroskloof aangekomen. Deze kleine broer van de Samariakloof ligt vlakbij zijn familielid maar is wel een stukje kleiner. Alles samen zo’n 7km met “slechts” 600m verval. Naar het schijnt is hij evenzeer de moeite waard om te bezoeken en sommigen beweren zelfs dat hij nog mooier is dan zijn grote broer. Maar gezien de zere benen zal dat niet meer voor deze reis zijn, vrees ik.

Van de bovenkant valt er niet zo heel veel te fotograferen, maar goed, we zijn er toch eens geweest hé. We hebben trouwens de hele dag enorm veel geluk gehad, want zoals je op sommige foto’s kunt zien heeft het flink geregend. Gelukkig kwamen wij steeds net iets te laat om er in te zitten en konden wij genieten van een adembenemend zicht op de donderwolken terwijl we zelf warm hadden in de stralende zon.

Vergeet het niet: een aanradertje, zo’n jeepsafari! Zeker doen als je Kreta bezoekt! En nu snel weer naar de bar voor de dagelijkse portie alcohol en daarna naar bed voor de dagelijkse portie …

… slaap, uiteraard!

maandag 25 september 2006
Aaaargh! Die beenspieren hebben blijkbaar goed afgezien in de Samariakloof :-S. Nu goed, dan maken we er een rustdagje van vandaag: lekker lang slapen, ’s morgens geld afhalen in Agia Pelagia en daarna zonnen en zwemmen 🙂

// <![CDATA[//
// <![CDATA[//


dinsdag 26 september 2006
De laatste complete dag in Kreta… de tijd gaat veel te snel :-(. Voor vandaag hadden we een auto gehuurd zodat we er zelf op uit konden trekken.

Als je hier zelf met de wagen gaat rijden, is het best dat je eerst even de regels leest want de Kretenzische rijstijl lijkt aan geen kanten op de onze! Wanneer iemand je voorbijsteekt ga JIJ op de pechstrook rijden, kom je in bocht dan toeter je, diezelfde bocht mag je gerust afsnijden op het andere vak of op de pechstrook, net na de bocht staat er gegarandeerd iemand geparkeerd op die pechstrook, en ga zo maar verder. Het is niet voor niets dat men in de bus een kruisteken slaat wanneer men een scherpe bocht neemt hoor ;-).

De eerste stopplaats is Knossos. Dit dorp ligt slechts een paar kilometer ten zuiden van Heraklion en is een must-do voor iedereen. Sinds 1878 is het bekend dat hier een Monoïsch paleis moet hebben gestaan, waarschijnlijk zelfs hét paleis van koning Minos. Het originele bouwwerk is ongeveer 4000 jaar oud en werd verwoest in 1628vC door de grootste vulkaanuitbarsting ooit, die van Santorini dus. Het paleis werd vervolgens opnieuw gebouwd en opnieuw verwoest in 1500vC, deze keer door een brand. Ook daarna werd het opnieuw gebouwd nog mooier dan de vorige keer waarna het een laatste, definitieve keer verwoest werd waarschijnlijk tijdens de inval van de Mycenen.
Toen Evans in 1899 de grond kocht, had Minos reeds de Westelijke vleugel blootgelegd. De daaropvolgende 32 jaar bleef Evans onophoudelijk graven en zoeken waardoor een schat aan informatie over de Minoïsche beschaving en hun mythes kon blootgelegd worden. Aansluitend koos Evans er voor om het paleis te reconstrueren, hiervoor gebruikte hij heel wat beton en staal waardoor de reconstructie niet door iedereen zo goed aanvaard werd. Mijn persoonlijke mening hierover? Wel, men had beter de site gelaten zoals hij was en het paleis helemaal opnieuw opgebouwd een paar kilometer verder. Men kon er twee keer inkomgeld voor vragen, men kon er de bezoekers nog beter laten kennis maken met de Minoïsche beschaving en niemand zou kunnen zeggen dat de archeologische ontdekkingen kapot gemaakt geweest zijn. Nu goed, men kan altijd zagen maar naar mijn mening blijft het een goede zet van Evans om op die manier ook de “normale” burger kennis te laten maken met een rijk verleden die ons huidig Europa enorm beïnvloedt heeft.


Wanneer je aankomt in Knossos, moet je nooit de moeite doen om door te rijden op zoek naar een gratis parkeerplaats: die bestaan niet :-). Volg gewoon de tientallen pijlen en kies een parking uit, betaal de rekening en je bent er van af. Zoals je trouwens op bovenstaande foto kunt zien is het megadruk in die ene smalle straat. Moest er dus ook maar één gratis parkeerplaats zijn, dan is die zeker al ingenomen.

Nadat je je door de horde “need-a-guide?”-roepers hebt gesleurd, kom je in de goedverzorgde inkom.

Vergeet die gids en zorg dat je jezelf een goed boekje aangeschaft hebt (met plattegrond!). Combineer dat boekje met de uitleg op de borden en een half oor bij de gidsen die betaald werden door andere mensen en je leert meer over deze fantastische plek dan dat je je ooit kon inbeelden. Heb je geen boek? Geen paniek: er zijn hier honderden winkeltjes waar je er zelfs in het Nederlands vindt!
Op het einde van de ingang vind je het standbeeld van Evans.

En daarna kom je aan op de site.

De troon van Koning Minos bezoeken, dat is een ander paar mouwen: er zijn nog héél wat wachtenden voor u!


Een zicht op de oudste, geplaveide weg van Europa.


En op het niet zo oude bewijs dat de reconstructie nog steeds bezig is.

Heel wat van de zaken die we de derde dag in het museum van Heraklion gezien hadden, begrepen we nu een heel stuk beter… volgende keer dus in de omgekeerde volgorde!
Ondertussen was het dik over de middag en wilden we op een rustig plekje gaan picknicken. We keerden dus niet terug richting Heraklion maar reden verder de weg af. Zo’n 3-tal kilometer buiten Knossos ontdekten we een heel leuk plekje, rustig en gezellig.

Net als overal, vind je ook hier een kapelletje. De Engelse gids van de jeepsafari wist ons te vertellen dat deze kapelletjes geplaatst worden naar aanleiding van een ongeval. Als het slachtoffer overleed, dan zet de familie een kapel met kruisje en als het slachtoffer geluk had, dan plaatste hij een kapel zonder kruisje.

Tijd om terug op weg te gaan! Eneuh… vergeet je bestek niet:

Omdat we zoveel gelezen hadden over de Skotino Cave, wilden we die wel even bezoeken. Het zou een zeer belangrijke grot geweest zijn waar al sinds mensenheugenis het geloof beleefd wordt. De Christenen hadden er zich bijvoorbeeld verstopt ten tijde van de Turkse bezetting maar ook voordien hadden verdrukte geloven hier een schuiloord gevonden. De grot zelf zou bestaan uit vier verdiepingen en er zou zelfs een altaar uitgehouwen zijn. De moeite dus, dachten we…

Nadat we een paar keer gigantisch verkeerd waren gereden, kwamen we aan in een klein dorpje waar we de weg wilden vragen. Aan de zijkant van de kerk vonden we een typische taverna met een vriendelijke waard die ons wel even op weg wou helpen.

Zoals je ziet: enorm smalle straatjes in een typisch dorpje. Terwijl wij gezellig genoten van onze pauze, slalomde er af en toe een wagen op typisch Kretenzische stijl door de bochten. Het moest er van komen en het kwam er van: gierende banden en zwarte strepen op de grond… maar geen knal. Ik zou er waarschijnlijk mijn vingers niet meer tussen hebben gekregen, zo weinig dat het scheelde! Nu goed, deze keer hadden ze geluk, hopelijk voor hen volgende keer ook weer want ik betwijfel het of ze hun lesje hadden geleerd.


Eindelijk!

Een schitterend uitzicht …


… twee schitterende, kleine kerkjes die duidelijk doen herinneren aan de taak van deze grot…

… een hut waarvan geen mens zich nog kan herinneren waarom die ooit gebouwd werd …

… en een grot die er eigenlijk wel best griezelig uitziet :-S.
De weg er naartoe leek me goed verzorgd, ik verwachtte dus nog steeds een begeleide wandeling te kunnen maken of op zijn minst een goede verlichting om ons de weg te wijzen naar de belangrijkste gedeeltes van de grot… nou, vergeet dat maar en huiver mee met de volgende foto’s.


De jachtpatronen waren nog niet het ergste, al lagen er wel een paar honderd overal verspreid… Iets verder lag er namelijk een halfverotte hond en dat was er teveel aan. We maakten dus maar rechtsomkeer met de belofte dat we eens samen naar de grotten van Han zouden gaan… daar zie je tenminste iets wat de moeite waard is. Jammer, maar goed ja, ’t is Kreta hé.

Terug in de wagen beslisten we om Agia Pelagia eens op te zoeken. We hadden ondertussen wel al door dat we enkel een wijk van het dorp te voet hadden bereikt, dus nu we een wagen hadden moesten we er van profiteren.

Eerste stop: de kerk! Om die te bereiken moest je de 4×4 inschakelen en begaf je je een heel eind buiten het dorp. Wonderbaarlijk dat men hier nog zoveel gelovigen vindt! 🙂

Daarna reden we richting dorp en onze mond viel open van verbazing: zo modern/authentiek en zo groot hadden we het nooit verwacht!


Jawel, zelfs een internetcafé!

En natuurlijk een strand 🙂
In de winkelstraat, kochten we een T-shirt voor mij en kregen we er een gratis hondje bovenop! Lief, maar jammergenoeg past die niet in onze handbagage dus lieten we die maar voor de volgende klant.

Dit dorpje is net modern genoeg om proper te zijn en net authentiek genoeg om de Kretenzische sfeer te proeven. Schitterende combinatie, zo zouden er meer moeten zijn op Kreta!

’s Avonds genoten we nog een laatste keer van onze All-In in de bar van het hotel, met de nodige gevolgen:

woensdag 27 september 2006
De laatste dag… Het was een schitterende week, maar jammergenoeg komt aan alles een einde hé. Nochtans zou ik er geen moeite mee hebben om aan zo’n leventje te wennen hoor 😉
Tot op vandaag hadden we helemaal geen klagen over het hotel maar vandaag merkten we toch één iets op dat we zeker zouden vermelden in het evaluatieformulier: de laatste dag stopt All-In met het ontbijt wat wil zeggen dat we tot ’s avonds in de vlieger geen eten meer zouden krijgen! Nu ja, we zijn oud en lelijk genoeg om van de situatie te profiteren en iets te gaan eten in het dorp, maar het blijft een zwart gat in de All-In. Jammer.

Dus, wij te voet naar Agia Pelagia. Heerlijke wandeling, zoals elke keer trouwens! Bijna op het einde van de wandeling hebben we struisvogels een appel gegeven die we nog overhadden van een picknick… domme beesten, je kan het je niet inbeelden!

We vonden al snel een proper en enorm gezellige bar om iets te eten. Jammergenoeg was om 12h de moussaka al uitverkocht, dus moesten we het stellen met iets anders.

Na het eten keerden we rustigaan terug naar het hotel, gingen we nog wat zwemmen en zonnebaden en tegen de avond werd het tijd om onze valiezen samen te rapen.

Nog snel wat foto’s genomen van het hotel en de bar.

En terwijl de animatiecrew doodleuk wist te vertellen dat zij hier zes maanden zich konden amuseren, wachtten wij op de bus terug naar de regen en de kou.

In de bus nam ik ondertussen al de nodige voorzorgsmaatregelen door mijn broek wat langer te maken met de ijdele hoop dat het toch iets zou helpen.

Dan kwamen we aan in Heraklion-airport en dat was een serieuse aanpassing ten opzichte van Oostende… wat een drukte en wat een wachtrijen!! Gelukkig was de begeleiding van Jetair REUZE: zomaar eventjes 4 hostessen en hosteurs (of hoe noem je die) zorgden ervoor dat alles in goede banen liep! Volgende keer durf ik met mijn ogen dicht opnieuw bij hen boeken.

In de taxfree hielden we het bij een me-to-you met Kreta-Tshirt alhoewel we er graag wat deo hadden ingekocht. De zware verhalen over de controles hadden ons echter de nodige schrik aangejaagd terwijl dat helemaal niet nodig bleek: na de taxfree was er geen enkele controle meer van de bagage :-(.

De vliegtuigreis zelf begon goed met de hostessen die blijkbaar een leuke dag achter de rug hadden en zich geen 5 minuten serieus konden houden.

Maar het lachen was snel gedaan toen we in turbulentie terecht kwamen. Het glas cola was snel leeg, ik vreesde immers voor een douche :-). Gelukkig duurde het allemaal niet te lang maar gezellig is natuurlijk anders.
De rest van de vlucht verliep schitterend en het uitzicht was adembenemend. Rond middernacht kwamen we thuis en terwijl iedereen maar zei dat het een snikhete 20 graden was, konden wij beginnen aan het klimatiseren en het dromen van de komende reis naar Disneyland :-).

3 thoughts on “[20/9/2006 > 27/9/2006] Kreta – Agia Pelagia (25MB)”

  1. Hallo, inmiddels al 2011 maar toch.

    Wij kwamen dit tegen (mijn vriend en ik ) via google. Wij gaan dit jaar ook naar Griekenland naar agia-pelagia. Ik vroeg mij af of er wel genoeg te doen is maar danks zei wat jullie er allemaal op hebben gezet zijn we er achter dat er genoeg te doen is , maar wij willen toch voor andere dingen gaan zoals duiken,strand,winkelen (wat dus niet zo heel erg geod kan zoals hier in nl, en kijken voor gouden ring, en best wel lopen om leuke dingen te zien maar geen kilometers haha. Dus bedankt voor de info en plaatjes.

    Janine

    1. Hoi Janine,
      Maak er een te gekke reis van en misschien volgt er dan van jullie kant ook een tripreport? 🙂
      Geef me dan zeker een linkje door, ik ben benieuwd of het klopt dat Kreta zo hard veranderd is de laatste jaren :-).

      Didier

  2. 3 jaar terug geweest met de vriendin.
    Bij ons viel het iets tegen.
    Gelukkig hadden we onze leute zelf gemaakt !
    De Bar en de welbekende “clubsandwich” zal ik er nie vergeten 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s